Hoe de citytrip mensen weer tot elkaar brengt

Robbin was een van de jongeren die meeging tijdens de eerste citytrip naar Parijs. De citytrip van Careibu wilde jong en oud in verbinding brengen — wellicht een onmogelijke opgave op het eerste gezicht. Ouderen hebben toch hele andere interesses? Kunnen niet zover lopen? Zitten helemaal niet te wachten op die opgeschoten jeugd? En welke jongeren zitten hier überhaupt op te wachten?

Maar of dit allemaal klopt is de vraag? Het antwoord: het werkt fantastisch. Natuurlijk zijn er verschillen, maar zijn die onoverkoombaar? Nee, echt niet. Mensen zijn bijzonder en er zit wellicht even veel verschil tussen jou en mij als tussen mij en de senioren. Allemaal willen we gezien worden, belangrijk zijn, ertoe doen.

Op deze reis heeft Robbin velen bijzondere momenten mogen aanschouwen: hoe mensen elkaar echt zagen en nader tot elkaar kwamen. We zijn allen mensen van een dag en hoe fijn is het om er voor elkaar te zijn.

Ik weet dat ik weer een stukje rijker door het leven mag trekken en weer nieuwe vriendschappen heb gesloten. Zoals Toon Hermans al schreef: "Je hebt iemand nodig, stil en oprecht, die als het erop aankomt voor je bidt of voor je vecht. Pas als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, dan pas kan je zeggen: ik heb een vriend."

Als je twijfelt om mee te gaan op een volgende reis zou Robbin zeggen: doen! Betekenisvolle verbindingen aangaan met mensen buiten de standaard kring is altijd een verrijking. Mocht je de tijd niet hebben: spreek jezelf streng aan — neem meer tijd voor de wereld om je heen, laat je muren zakken en doe die telefoon eens weg. Spreek elkaar aan en neem een bakje koffie samen. Kwetsbaarheid bracht in deze reis zoveel genegenheid.

Robbin bekennt dat hij de eerste ochtend na de reis thuis ontbijten vreselijk ongezellig vond — hoe leuk is het om iedereen te zien en even goedemorgen te wensen? Hij heeft velen interessante gesprekken onderweg mogen hebben en zelfs op de reis terug met totaal onbekende mensen gesproken. Kortom: deze reis is fantastisch geslaagd.

We hebben inderdaad een ravijn gecreëerd om iemand buiten aan te spreken en te zien; alleen kijken vinden we al best eng. Maar spreek iemand aan, geef ze een compliment en leer elkaar kennen. Naar Robbin's mening maakt dit het leven waard. We verschillen niet zoveel van elkaar als we denken — we moeten het maar net durven te zien.

— Robbin, deelnemer Parijs, 6 november